امروزه بیش از هر زمان دیگری، لزوم توجه به پایداری زیست‌محیطی در کلان‌شهرهای ما احساس می‌شود. رشد فزاینده شهرنشینی، تغییرات اقلیمی و کمبود منابع انرژی، جامعه مهندسی و معماری کشور را با چالشی جدی مواجه ساخته است. در این میان، معماری سبز نه به عنوان یک ترجیح زیبایی‌شناختی، بلکه به عنوان یک ضرورت حیاتی و اخلاقی مطرح است.
«معماری پایدار هنر دیالوگ با اقلیم است؛ ما باید یاد بگیریم که به جای غلبه بر طبیعت، همگام و همنوا با نیروهای آن خانه‌هایمان را بنا کنیم.»
۱. استفاده از مصالح پایدار و بومی
استفاده از مصالح قابل تجدید، بازیافتی و به‌ویژه بومی، اولین و مهم‌ترین گام در کاهش ردپای کربنی ساختمان‌هاست. وقتی از آجرها و سنگ‌های کوهستان‌های محلی ایران استفاده می‌کنیم، هزینه‌های سرسام‌آور حمل و نقل و انرژی مصرفی متناظر با آن به طرز چشمگیری کاهش می‌یابد. علاوه بر این، مصالح بومی سازگاری بیولوژیکی و دوام بسیار بالاتری در برابر چرخه‌های اقلیمی منطقه دارند.
۲. طراحی بر اساس اقلیم و مصرف بهینه انرژی
طراحی غیرفعال خورشیدی (Passive Solar Design)، تهویه طبیعی هوشمند و بهره‌گیری از سایه‌اندازی مناسب به صورت مستقیم روی کاهش تکیه ساختمان به سیستم‌های مکانیکی تاثیر می‌گذارند. در معماری سنتی ایران، بادگیرها و حیاط‌های مرکزی نمونه‌های بارزی از این هوشمندی اقلیمی هستند که امروزه با متدهای مهندسی مدرن بازآفرینی می‌شوند.
- طراحی سایبان‌های متحرک بر اساس زاویه تابش خورشید در تابستان و زمستان
- استفاده از شیشه‌های دوجداره با تکنولوژی ترموکرومیک جهت کنترل حرارت
- ایجاد سامانه‌های جمع‌آوری و تصفیه آب باران برای آبیاری فضاهای سبز داخلی
- بهره‌گیری از دیوارهای سبز عمودی جهت خنک‌سازی طبیعی جدار بیرونی ساختمان
